Een 60 jarige man met keratoconus vertelt:

Ik behoor tot de generatie die nog zijn militaire dienstplicht moest vervullen. Op 1 november meldde ik me bij de kazerne en bereidde me voor op 14 maanden rondrijden op een militair voertuig, tja, nogal logisch als cavalerist. Bij het aanmeten van de dienstbril merkte ik dat de degenen die met mij bezig waren, duidelijk problemen hadden met het aanmeten van de juiste specificaties voor met name het linkerglas. Uiteindelijk ben ik vier dagen later afgekeurd in het militair ziekenhuis “Oog en Al” (what’s in a name…) op, zoals dat heette Z5, militair blind (mijn woorden).

Met een dubbel gevoel stond ik buiten, opgelucht dat mijn diensttijd maar veertien dagen heeft geduurd, maar ook met de zorg om met slechte zicht op mijn 21e jaar. In de jaren die hierop volgden werd mijn zicht steeds een beetje slechter en op een gegeven moment kon een bril mij ook niet meer helpen. Gelukkig was deze handicap aan één oog, dacht ik… Het duurde uiteindelijk nog twee jaar voordat Keratoconus werd vastgesteld aan beide ogen!

Op het linkeroog was de vergroeiing het sterkste en er werd dan ook door de oogarts vastgesteld dat ik een hoornvliestransplantatie moest ondergaan.
In de tijd dat Google nog niet bestond, was het niet makkelijk om de juiste informatie te vinden over de ziekte en de operatie. Ook bestond er nog geen Hoornvlies Patiënten Vereniging, bij wie ik in gelijke omstandigheden nu betrouwbare informatie had kunnen inwinnen.
Die periode was vervelend, enerzijds was er de teruglopende visus, anderzijds had ik geen bron voor goede informatie en was afhankelijk van datgene mij werd verteld door de oogarts. Dit beleefde ik als “geen echte keus hebben’, “niet kunnen meedenken” en “geen regisseur zijn van mijn eigen gezondheid”.
 Gelukkig is de operatie goed gegaan en in de jaren erna heb ik kunnen genieten van goed zicht, wel met behulp van gespecialiseerde contactlenzen.

Hoe anders was het twee jaar geleden in 2014. Mijn visus aan het linkeroog werd steeds minder en de oogarts constateerde staar op de lens van dit oog. Het vreemde was dat ik de loop van de jaren nauwelijks merkte dat het zicht minder was geworden, natuurlijk een beetje doffer beeld, maar echt slecht, neen, dat ervoer ik niet. Ik tenniste, haalde mijn vrachtwagenrijbewijs, reed motor, kortom, niets aan het handje. 
Daarnaast was de Keratoconus niet gestopt en hierdoor was het hoornvlies gevaarlijk dun geworden. Er was een risico dat er een lekkage op de dunne plekken zou gaan ontstaan en voor de operatie was dit een risico verhogend aspect. Daarom werd besloten om een gecombineerde operatie uit te voeren, een nieuwe lens en een tweede hoornvliestransplantatie.

De in januari 2016 uitgevoerde operatie is goed gegaan, binnen vier maanden had ik alweer 60% zicht op het linkeroog. Ik heb begrepen dat het een complexe operatie was, met name door het erg dunne hoornvlies, deze was slechts 0,1 mm in plaats van de gebruikelijke 0,5 mm. Het was letterlijk zweten voor de operateur. Het resultaat was dus prima, ook heb ik geen problemen achteraf gehad.

Hoe anders was mijn eigen voorbereiding voor deze operatie. Veel informatie heb ik kunnen vinden via de Hoornvlies Patiënten Vereniging en op verschillende websites. Vooral het vinden van betrouwbare informatie was essentieel. Hierdoor werden het echte dialogen met de oogarts, gesprekken over de uit te voeren operatie, waarbij ik met de door mij opgedane kennis de juiste vragen kon stellen en beslissingen kon nemen. Hoeveel beter voelde dit, ik voelde me veel meer in de regiestoel zitten. 
Dat de gesprekken anders waren dan 30 jaar geleden, is ook een verdienste van de betreffende oogarts. Zij was ook bereid om het gesprek aan te gaan, vragen te beantwoorden en te luisteren. 


De Hoornvlies Patiënten Vereniging heeft mij enorm geholpen bij de laatste operatie en zij doet haar motto “Voor en door Hoornvliespatiënten” gestand!

Militair blind …

Reacties

  • 14 oktober 2017 om 19:58
    Permalink

    Ook ik heb kerataconus en staar in beide ogen. Daarnaast is enkele jaren geleden een kunstof ringetje (zgn. Ferrara ring) in mijn linkeroog geplaatst.
    Binnenkort krijg ik een tweetal onderzoeken voordat ik wordt geopereerd. Ik heb nog nauwelijks met de behandelinend oogarts kunnen spreken omdat een assistent het intakegesprek heeft gedaan.
    Ik ben benieuwd hoe e.e.a zal verlopen en hoe lamg het duurt voordat ik weer lenzen in kan.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *